Pattaya-on-the-Beach

De Inquisiteur is na maandenlange zelfverbanning even terug gegaan naar zijn Thaise roots : Pattaya, ‘on-the-beach’. Na negen uur vlot auto rijden doorheen het Thaise centrale binnenland begon de miserie : file. Highway7 is aan een opknapbeurt toe, of ze investeren in nieuwe op- en afritten, steeds onduidelijk in het land van de glimlach, maar een grote chaos als vanouds. De laatste 25 kilometer duurden langer dan de afstand tussen pakweg Kon Kheang en Korat. Knarsetandend doorstond de Inquisteur het oponthoud dat meer veroorzaakt werd door van links naar rechts laverende ongeduldige Thaise chauffeurs dan door de wegenwerken maar kon uiteindelijk op Sukhumvit Road rijden. Met nog meer miserie. De Inquisiteur is inmiddels gewent aan het trage, rustige Isaan-verkeer waar enkel de buffels en honden oponthoud veroorzaken. Hier zie je alleen auto’s en motorfietsen in ongelooflijke aantallen. Second Road op, nog meer van hetzelfde. En dan die lintbebouwing, geen open ruimtes, geen bomen of struiken, … . Beton overal. 

 

Vervolgens kom je op Beach Road. De baai van Pattaya is weer een stukje lelijker geworden : op de boulevard hebben ze de tropische aanplant gesnoeid om de veiligheid te verhogen (?), op zee liggen afgrijselijke plastieken blokken in rood en wit om zwemzones af te bakenen. Ze beginnen hier westers-voorzichtig te worden blijkbaar. De songteauws blokkeren als vanouds de ganse straat dus stapvoets richting Walking Street, jawel, de Inquisiteur wou na maanden soberheid gaan feesten en had een prijselijk logement gevonden in het midden van deze befaamd/beruchte uitgangsbuurt. Zonder te beseffen dat hij zijn wagen zou moeten missen want Walking Street wordt tussen 19u en 4u ‘s ochtends verkeersvrij gehouden.

 

De sociale media hadden ondertussen hun werk al verricht, de telefoon begint te rinkelen (de Inquisiteur is een van die ouderwetse figuren die weigert om een of ander melodietje in te zetten, neen, ouderwets telefoongerinkel is zijn keuze). Darksiders (voor de niet ingewijden : dat zijn die figuren die aan de overzijde van de Sukhumvit wonen en leven, hetzij uit zuinigheid, hetzij vanwege de nabijheid van de Brass Monkey Bar). Die willen weten hoe laat ik kom, wanneer we een biertje kunnen gaan drinken, of we samen vanavond gaan stappen – of kan de Inquisiteur vanmiddag al ? Nondejee, in Isaanland rinkelt de telefoon zowat twee maal maandelijks. Maar nee, de Inquisiteur is onverbiddelijk, hij wil dat vakantiegevoel van voorheen, hij wil zich als buitenstaander gedurende een dag of drie onderdompelen in een feestroes.

 

Het trage levensritme dat de Inqusiteur zich eigen heeft gemaakt in Isaan gaat volledig naar de vaantjes : normaal komt hij tussen 6 en 7 uur ‘s ochtends bed uit, hier in Pattaya gaat hij bed in rond deze tijd. In Isaanland gaat de Inquisiteur slapen tussen 20 en 21u, hier in Pattaya gaat hij rond deze tijd douchen om te gaan stappen. De ongeveer 5 biertjes per week in Isaanland worden hier vervangen door zowat dertig bacardi-cokes aangevuld met een vijftal tequila-shots – per nacht. Gelukkig is Pattaya voorzien van een ongelooflijk aantal restaurants met een ganse wereldkeuken. Het met rijst aangevulde kikker-, insecten-, slang- en andere dieet wordt nu vervangen door overvet Europees eten dat echter verschrikkelijk goed smaakt. Op drie dagen zal de Inquisiteur twee kilogram bijkomen.

 

Na drie dagen Windmill, Insomnia, Lucifer, Flexx en andere go-go’s, clubs en discotheken inclusief afterparty’s is de feestbui een beetje bedwongen en kan er een rustdag ingelast worden. Meteen tijd om te verhuizen naar Nern Plub Waan, dicht bij de Brass Monkey, de oude stamkroeg van de Inquisiteur. De Darkside in. Waar de Inquisiteur een licht benauwd gevoel krijgt. De drukte, het bouwen, de smalle straten, het drukke verkeer. De chaos want het nemen van een kamer gaat niet zorgeloos. Jack van de Brass Monkey is even leuk als voorheen : ja, je kan een kamer huren vanaf 22 november. OK, op aanraden richting Fabrice de fransoos want goeie commentaren. Paniek aldaar – de baas is er niet. Ja we hebben een kamer. Nee we hebben geen kamer. Pfff. Vieuw Diee dan maar daar wil de vriendin niet slapen – er zijn hier immers binnen het jaar twee doden gevallen. En eindigen we ergens in een zijstraat van Siam Country Road in een typisch Thais resort. Voor een redelijke prijs krijgen we een alleenstaand bungalowtje tussen het tropische groen en een zwembad.. Doch ook een verontreinigde airconditioning – later meer hierover.

 

Maandagmiddag rond vier uur in de namiddag zit de Inquisiteur weer eens in een van zijn geliefkoosde stomme kroegen van de Darkside : de Coolbar. Vriend Kevin staat er na een uurtje ook, poolen kunnen we niet want er is een feestje – zonder dat we het wisten. Dus als vanouds drinken en lullen. Om rond zevenen richting Brass Monkey te gaan. Maandag – pooldag daar. Goeie gewoontes verdwijnen niet. Doch het zo beruchte BVN-team is danig verzwakt blijkbaar. De specialisten zoals David de Fries, de Inquisiteur himself en nog wat gerenommeerde spelers zijn vervangen door jawel, zelfs een Duitser. Wablief ? Vroeger moest je op zijn minst het Nederlands machtig zijn en nu nemen ze een oude Germaan in dienst? Tsjonge jonge toch. Een materiaalmeester zoals Leen is er niet. Het ontbreken van een motiverend boetesysteem levert een dikke nederlaag op – terwijl ze gisteren, in de zondagcompetitie ook al zwaar verloren. Doch net als voorheen blijft iedereen lachen (de tegenstrevers iets meer natuurlijk) en het is er leuk. Oude vrienden terug zien, elkaar afkalven, ieder weet het beter dan een ander, echt plezant.  

De meeste bekenden waren er, de Hollanders, de Engelsen, de Belg, de Thai inclusief serveuses die uitermate vriendelijk hun best doen om het verkeerde te bezorgen. Maatjesharing, Jack’s voorraad is bijna op wegens grootverbruik van de Inquisiteur. De geur van frietjes. De overheersende oranje kleur ; de muren, de stoelen, de kussens. Overgoten met oranje sfeerlicht. De overdaad aan B52’s dwingen de Inquisiteur rond middernacht kamerwaarts te rijden, zo dronken als een aap rijdt hij even verloren daar waar hij eens de ganse buurt als zijn broekzak kende.

 

Een dag recup was nodig vooraleer de thuisrit zonder problemen kon doorgaan, en een gevoel van kalmte en rust overvalt de Inquisiteur. Stilte. Een fabuleuze sterrenhemel. Vuurvliegjes. De poezen. De honden.

Maar ook een steeds weer opkomende lichte keelpijn, jaren geleden dat de Inquisiteur dat gevoel nog had. Slecht slapen wegens hoesten. Zweten. Nu ja, wat verzwakt denk je dan, een paar dagen ‘op de plooi’ komen en voorbij.

De tweede dag thuis moet de Inquisiteur noodgedwongen naar het plaatselijke kliniekje. Waar hij doorgestuurd wordt naar het iets meer gesofisticeerde hospitaaltje. Waar ze de Inquisiteur ongerust maken door het grote aantal in witte kledij gestoken mensen die hem toespreken in een mix van Isaan?Thai?Engels?. Waar ze zijn longen testen. En waar ze melden dat hij een bacteriële longinfectie heeft. Van een verontreinigde airco ergens in Pattaya want het zit al een dag of vier in zijn systeem. Mogelijk ook : het regende daar aan Pattaya-aan-de-Beach. Pijpestelen, motregen, Belgisch/Hollandse vervelende regen. En die had de Inquisiteur al wekenlang niet meer gezien in Isaanland, daar schijnt de zon.

 

De volgende feestreis slaapt de Inquisiteur in het Hilton of soortgelijks, zeker weten. Of bij Jack, de Inquisiteur weet dat vanaf 22 november er een kamer vrij is. Reserveert hij die lekker rond kerst en Nieuwjaar. Wat Jack met de rest van die dagen aan moet is zijn zorg. 

De Inquisiteur

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.