Regen II

Weliswaar veel korter maar je kan het regenseizoen hier vergelijken met een Europese winter : we snakken naar het einde. Na wekenlang te worden geplaagd door dagelijkse hoosbuien willen we het niet meer. Er is niets leuks meer aan de regen : de grond is verzopen, de wegen kapot en alles wordt overmand door vocht. Miljoenen muggen zoemen vrolijk tussen de druppels, op zoek naar mensenbloed zoals vampiers. Alle houtwerk binnenshuis vertoond witte vochtvlekken, kledij in de kasten voelt nat aan, boeken vol vochtplekken, het betonnen wegdek en alle tuinmuren zijn bedekt met een laag groene algen, vele planten verrotten stilaan. De straten liggen vol modder want veel zijstegen zijn nog zandwegen hier. Asfalt of beton, het maakt niets uit, op vele plaatsen zijn hele stukken wegdek weggespoeld.

Neen, moessonregens zijn leuk bij aanvang maar na een poosje heb je er toch genoeg van.

 

Ook ons dagdagelijkse leven wordt er zwaar door be├»nvloed. Uitstapjes zijn lastig, eigenlijk niet doenbaar zelfs. Want de regenbuien zijn nauwelijks te voorspellen. Dikwijls is het nog lekker zonnig en warm en zie je slechts enkele wolken op verre afstand. Je denkt dan snel – het duurt nog wel een poosje. Maar op een kwartier kan dat verandert zijn. En daar sta je dan met je motorfiets. Beladen met vers bereid en heerlijk ruikend voedsel, het water staat in je hongerige mond. Maar je moet wel gaan schuilen, bij een tropische hoosbui zie je geen meter ver. Bovendien is de straat in een soort wildwaterbaan verandert, daar rij je als verantwoordelijk mens niet doorheen. En sta je te wachten, hongerig, en geloof het of niet, verkleumd door de kou. Want zodra de zon weg daalt de temperatuur naar een kleine vijfentwintig graden. En da’s koud met een licht T-shirtje, korte broek en slippers ! Een sigaretje opsteken lukt niet want de druppels zo groot als knikkers worden door korte windstoten overal heen gestuurd.

 

Extra lastig hier : de steeds weerkerende overstromingen. Doch dikwijls weet je niet welke straten getroffen zijn, soms zijn de buien heel plaatselijk. Zo kan Nern Plub Waan goed berijdbaar zijn terwijl het parallel lopende Kao Noi, in vogelvlucht daar vijfhonderd meter vandaan, een woeste rivier is. Door die locale buien kan het zijn dat je favoriete eetstalletje waar ze uitstekende <som tam> verkopen domweg gesloten is en ben je eraan voor de moeite. En zodoende wordt zelfs een biertje gaan drinken problematisch.

 

Jack, onze geliefde kroegbaas, zit met de handen in het haar. Verleden jaar had hij enorm plezier in die hoosbuien, maar dit jaar niet. De buien komen te vroeg op de dag voor Jack. Zelfs nu, met dagdagelijkse buien, geeft het klimaat hier ons nog hoop. Want vanaf zonsopgang rond zes uur schijnt de zon in een strakblauwe hemel. En dat blijft zo tot ongeveer drie uur in de namiddag. Dan verschijnen de wolken, zwart als de nacht, en vallen de stortbuien over ons heen. Net op het moment dat we die beruchte Thaise kriebel aan het krijgen waren – “even douchen en borreluurtje gaan houden”. En dus blijven we thuis.

Jack zit op zijn favoriete plaats, op de hoek van de toog aan de straatkant, somber voor zich uit te staren. Geen klanten. Geen roddels. Geen poolers. Niks. Hij kijkt naar de rivier voor zijn bar en wou dat er vis in zat, kon hij de tijd doden. Denkt erover om een soort ferry in te zetten. Wordt langzaam maar zeker dronken, eenzaam als hij zich voelt. En mijmert hij over vorig jaar, toen kwamen de buien rond zeven, acht uur ‘s avonds. De bar vol met klanten en die konden niet meer huiswaarts, iedereen gedoemd om urenlang te wachten tot het water was weggetrokken na de buien. Wat een tijd was dat !

 

En het gaat van kwaad naar erger voor Jack. Kapiteins van poolteams geven verstek. Volledige poolteams geven zelfs forfait in de competitie – die kleinere bars geraken niet meer aan voldoende spelers want velen ontvluchten de regens en trekken een poosje huiswaarts. En dus worden wedstrijden afgelast – Jack’s bar zonder spelers, geen supporters en dus geen omzet. Zijn beroemde televisies vallen uit tijdens de hevige onweders dus de Engelse sportfanaten blijven ook weg.

De die-hards die toch nog komen opdagen zijn slecht gehumeurd. Ze drinken, net als David-de-Fries, warme thee. Niks aan te verdienen hier. Zodoende werd Jack zelfs ziek. Uitgerangeerd. Wij, de stamgasten, hadden zelfs medelijden met hem en dat wil wat zeggen.

 

Jack, nog even ! En de regens stoppen, zijn we allemaal tevreden want terug het weer waarvoor we naar hier kwamen. Veel te warm en broeiende zon. Maar dan drinken we meer. Nog een week of twee, de Thai beginnen zelfs nu al te zeggen “morgen regent het niet meer”. Hun manier om te vertellen dat de moessons gaan stoppen.

De Inquisiteur

 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.