Nostalgie

Als Inquisiteur moet het me van het hart : mijn dorp is aan het veranderen. Nongprue gaat mee in de vaart der volkeren en waarschijnlijk nog sneller dan in de meeste delen van de wereld. Gestuwd door een al dan niet verantwoorde economische groei in zuidoost Azië en nog sneller wegens aangrenzend bij het zichzelf kosmopolitisch noemende Pattaya gaat het snel, veel te snel. Snorrend op mijn motorfiets valt het nog meer op. Er wordt gebouwd, er komen talloze handelszaken bij, wegen worden heraangelegd en er komen nieuwe straten bij. Straatverlichting wordt geautomatiseerd, neonreclames verschijnen bij de vleet. En het plattelandskarakter verdwijnt.

 

Toen ik, ongeveer drieëntwintig jaar geleden, voor de eerste keer in deze contreien verzeilde was dat eerder uit avontuur. En wegens minder eerbare redenen, mensen die hier destijds al woonden wisten enkele louche kroegen en die moesten worden bezocht. Weinigen durfden het aan : je begon met een wankel oud brommertje te huren, onverzekerd tot en met maar dat wisten we toen niet. Om vijfhonderd meter verder, je was niet eens van Beach Road tot op Klang geraakt, stil te vallen. Lege tank maar geen indicator. En een benzinestation vinden was lastig. Vervolgens reed je naar een enorm drukke weg, Sukhumvit Road, toen een simpele rijweg met twee rijstroken doch chaotisch en levensgevaarlijk. Om een idee te geven : het duurde meer dan vier uur om van Bangkok tot in Pattaya te geraken, iets waar je nu een uurtje en een kwart voor nodig hebt. In die jaren kwamen de eerste verkeerslichten te voorschijn maar geen Thai die er rekening mee hield. Krakende bussen beschilderd met kleurrijke taferelen reden op het verkeerde rijvak, dertig jaar oude vrachtwagens met een houten laadbak en mooi beslagen blik op de carrosserie boorden zich al toeterend doorheen de pick-up trucks, de sidecars en de honderden motorfietsen. Er liepen ook nog stootkarren en buffels tussen – in plaats van fietsers want die waren er toen nog niet. Voetgangers werden beschouwd als zelfmoordenaars.

 

Die weg was dan ook een barrière, letterlijk en figuurlijk. Pattaya stapte net op de trein naar moderniteit maar aan de overzijde was Nongprue nog ruraal Thailand. Asfalt of beton was zeldzaam en vanaf de spoorweg werd het een simpele zandweg. De weinige huizen, meestal nog in hout, hielden op vanaf het spoor. Kokospalmen, bananenbomen, ananasplantages, rijstvelden, kleine poeltjes en veel groen waar tussenin vreemde soorten buffels graasden. Je hoorde de kikkers kwaken na een bui, je zag exotische vogels nesten bouwen. Regelmatig kwam je een olifant tegen die even zonder zijn mahout op stap ging. Vriendelijke plattelanders in traditionele kledij met de altijd aanwezige glimlach. Of zag je een slang op de weg liggen, die beesten kwamen ook in aanvaring met de moderne tijd en sneuvelden massaal door het opkomende autoverkeer.

 

Maar het was toen al geweten : dit gaat veranderen. Wij gingen op stap net na de middag en ons eerste doel was het Dao Resort. Zonder uitzondering dachten we met z’n allen dat de eigenaar, een Fransman, gek was. Wie bouwt er nu zulk een mooi resortje in het midden van niets ? Toegegeven, men was al enkele villages aan het bouwen in de buurt. Gezellige spullen en spotgoedkoop, gericht op buitenlanders die het milde klimaat en het goedkope leven opzochten. Toen al. Dao Resort had ook een restaurantje waar je voor een euro of drie (toen waren het nog Belgische franken en Nederlandse guldens) lekker westers peppersteak, salade en frietjes kon eten. Gezellige omgeving, zwembad en buiten eten, wat moest een mens nog meer? Wel, achter het hotelgedeelte was ook een bar, Dao Bar. Ons tweede doel, het pintelieren kon aanvangen.

 

Na een uurtje of zo, er waren toen nauwelijks pooltafels, trokken we verder. Nog dieper de rimboe in. Wanneer het regende, en dat kan wel eens in de maanden juli of augustus, een hele onderneming. Want nu was er niks meer dat op een wegbedekking leek. Een zandweg vol kuilen en diepe plassen. Indien de zon scheen, nog waarschijnlijker dan regen, zag enkel diegene die als eerste reed wat voor zich uit. De rest was in een stofwolk gehuld. Geen nood echter, we genoten even veel van de rit als van het cafébezoek. 

Een eind verder op wat nu Siam Country Road heet, was er nog een kroeg. De Butterfly Bar. De naam alleen al. Pleisterplaats voor hooghartige golfers die hun gades wijs maakten dat ze tot vlak voor zonsondergang zouden spelen, maar zich vervolgens rond dertien uur in deze kroeg begroeven om zich aan een bacchanaal te zetten. Zij waren de stamgasten en ze tolereerden toeristen als wij nauwelijks. Tot hun partners wat plaatselijke roddel opvingen en zich op een dag rond twaalf uur installeerden in de Butterfly. De bar overleefde die middag nauwelijks en is sindsdien gedegradeerd, enkel hardliners komen er nog.

 

In de loop der jaren breidde Nongprue, in Pattaya smalend de Darkside genoemd, uit. Er werden nog veel meer villages gebouwd en er kwamen winkels bij. Zelfs een soort taxidienst, pick-up trucks maar hier in het rood om het verschil met de Pattayaanse taxi’s te kunnen zien en die vertragen nog steeds alle verkeer op de spitsuren. Kroegen verschenen bij de vleet, velen verdwenen net zo snel. Kwam er zelfs een ‘bruin cafe’ op de proppen. De Lucky Time bar. Op en top Hollands, hotel, restaurant en cafe. De eerste jaren in Thaise traditie, geen ramen en deuren tot de eigenaar besloot om er een airco-gekoelde zaak van te maken. En hup, plots was er ook koffie te verkrijgen, enigszins drinkbaar want in de rest van Thailand was dat tot voor de eenentwintigste eeuw een soort afwaswater. De zaak bestaat nog steeds.

 

Vele avontuurlijke farangs zagen brood in de Darkside. Spotgoedkoop een zaakje openen en zie, de destijds economische hoogdagen in het westen zorgden voor een stroom toeristen en expats. Het huren van een motorfiets was nu veel makkelijker en ook de Darkside bloeide – in het donker. Wie het aandurfde om ‘s avonds te komen kreeg de schrik van zijn leven. Van het fel verlichte Pattaya stak je de nu zestig meter brede Sukhumvit over en moest je vervolgens even wachten. Tot je ogen aan de duisternis waren aangepast. Geen straatverlichting, geen neonreclames. Maar het was al beter dan ervoor. Er kwamen wegwijzers in het Engels. En bleven ze bouwen.

 

Twintig jaar later bouwen ze nog steeds massaal. Er is regelmatig water nu. De elektriciteit valt niet meer met de regelmaat van de klok uit. Internet is menselijk geworden. Zelfs in mijn wijk moeten we de straatverlichting niet meer zelf aanknippen. Af en toe vult men de kuilen in het wegdek op. Lintbebouwing op zijn Vlaams. Er is nu een echt spitsuur, vooral de levensaders van Nongprue, soi Nern Plub Waan, soi Kao Noi en soi Kao Talo veranderen iedere ochtend en avond in een chaos.

Voor spontaan tropisch groen moet je nu een kilometer of tien verder rijden. Handelszaken en kroegen blijven moderniseren, ze hebben nu allemaal een westers toilet. Ik weet nog een bar of twee, drie met een bamboe dakbedekking en een <gat in de grond> maar dat is het. Ze hebben nu overal koud bier. Je krijgt geen diarree meer van de ijsblokjes. Olifanten komen niet meer in de bebouwde omgeving, daar tegenover zie je vaker en vaker slangen die te weinig territorium vinden en zodoende in de woonwijken verdwalen. Door de vercommercialisering hoef je de taal niet meer te spreken, Engels kunnen ze overal en ook de Russen komen al ver met hun koeterwaals.

 

En verscheen er nog een fenomeen : de Brass Monkey Bar. Thais gebouwd want geen ramen en deuren, vloeren op verschillende niveau’s waarbij men nooit een waterpas heeft gebruikt. Maar Hollands onderhouden, altijd netjes en proper. Het bier net iets kouder dan elders. De barstoelen net iets breder voor de gezette westerse mens. Veel meer ventilators dan elders. Een altijd beschikbare lekkere vette hap. En vooral – een hoop plezier met aangename stamgasten.

 

De laatste vernieuwing vind ik OK. Die andere zouden me wel eens aanzetten tot een verhuis. Maar dan moet Jack ginds waar ik ga wonen een bijhuis openen. Ergens in Nong Khai of zo. En word ik penningmeester van het poolteam aldaar.

De Inquisiteur

 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.