Gewoontes

De huidige paniek in Europa aangaande de hittegolf laat ons stamgasten lachen. Gewend aan tropische temperaturen tot ver boven de dertig graden, een gans jaar lang met ook ‘s nachts geen of nauwelijks afkoeling, weten wij perfect hoe ons te gedragen. De berichten vanuit Europa, als altijd een opgestoken vingertje met idiote waarschuwingen hoeven voor ons niet, integendeel, het stelt ons gerust aangaande onze beslissing om te emigreren.

 

En dus is onze dagindeling rustig maar zeker. Bij het opstaan en na de eerste douche gaan we steeds even kijken naar de thermometer. Gerustgesteld zien we die rond 8u ‘s ochtends reeds op dertig graden staan. Kopje koffie, sommigen met ontbijt, sommigen met een sigaretje, krantje op de tablet lezen en relaxen – alhoewel we pas uit bed kwamen. Na een halfuurtje leggen we al die westerse dingen weg en denken we na over onze dagindeling. Goede planning geeft het beste resultaat is hier de heersende filosofie dus kan dat denken behoorlijk wat tijd in beslag nemen. Enkele luie uitzonderingen daar gelaten gaan we vervolgens aan de slag. De huurders van een kamer of appartementje trekken onmiddellijk de straat op, op zoek naar eten. De meesten hebben hun vaste eetstalletjes ingeval van een Thais ontbijt, anderen kennen de schaarse westerse instellingen die zo vroeg al open zijn.

De huurders of eigenaars van een huis gaan have en goed wat onderhouden aan een rustig tempo. Wat tuinwerk, beetje onderhoud aan de bakstenen, wat schilderwerk. Of gaan aan hun hobby’s, sommigen houden hier zelfs enkele kippen, gewoon voor de lol. Altijd met de fles water bij de hand, uitdroging zal ons nooit overkomen. Ook de kledij is aangepast, niemand zal hier in blote torso de tuin intrekken of in volle zon gaan staan.

 

Rond de middag voelen we dat het te warm wordt voor verdere en zware fysieke inspanningen, een blik op de thermometer bewijst ons gelijk : rond 12u staat die meestal rond de drieëndertig graden. Bovendien hebben wij net zoveel tijd als de rijken der aarde geld hebben en gaan we in de schaduw, onder een plafondventilator, rustig recupereren. Tijd voor de tweede douche van de dag, niet zozeer om schoon te worden maar eerder om af te koelen, en vervolgens hangt het af van de mentale instelling. Motorfietsje op, beetje gaan buurten bij de vrienden. Of gaan inkopen, een van de weinige dingen die we maar niet laten kunnen, onze koelkast moet gevuld zijn. Of wat televisie kijken – een goed excuus voor een middagslaapje. En tegenwoordig zijn we allemaal zonder uitzondering computerexperts, nu ja, in de spelletjes. 

 

Tenzij er wat met vrienden iets is afgesproken of er een geplande activiteit op het programma staat, begint het rond 15u bij iedereen te kriebelen. We hebben genoeg Thais gekwekt met vrouw, vriendin, vriend, buren en andere autochtonen en we krijgen zin om onze eigen taal en cultuur wat te beoefenen. Ook de dorst slaat toe doch het water hangt ons de keel uit. De stamkroeg lokt.

 

Genieten we rond 16u van de derde douche van de dag en hup, motorfiets op. Rond deze tijd van de dag zetten we de gehate helm op, niet uit veiligheidsoverwegingen maar als voorzorg tegen de naar een bijverdienste op zoek zijnde politieagent. Zelfs wanneer het een kort ritje is genieten we ervan. De straten zijn vol leven, weliswaar druk maar gezellig. De zelf gecreëerde wind is fijn, we negeren het stof net als we  de andere weggebruikers negeren, we rijden op zijn Thais na al die jaren. Als altijd kijken we uit, niet alleen naar de nieuwe en meestal erg diepe kuilen op de weg, maar ook naar de winkels en bars. Altijd is er wel wat nieuws te zien : een Thais eetstalletje dat druk bezocht wordt en dus waarschijnlijk lekker en goedkoop, een winkel waar handige dagdagelijkse spullen worden aangeboden zodat we niet meer naar de stad moeten bollen, een optimistische westerling die een nieuwe bar geopend heeft – je weet maar nooit.

 

Met de nodige flair arriveren we aan de Brass Monkey, zonder uitzondering probeert iedereen vlot het lastige voetpad op te rijden en in een enkele keer het brommertje correct te parkeren – alhoewel weinigen daar in slagen want tegelijkertijd probeer je te zien of er al bekenden aanwezig zijn. Beetje sukkelen met de zijpoot die zonder uitzondering altijd in rul zand of in een kuil terecht komt, sukkelen met de helm die nooit van de eerste maal aan het haakje blijft hangen, sukkelen om je been over de motor te krijgen bij het afstappen. En altijd laten we onze sleutel vallen.

Aangezien het hier ook een open bar is hoef je geen deur open te maken, je wandelt gewoon binnen. Ongeveer de helft struikelt over iets dat in de weg ligt, breed lachend en goedendag waaiend naar iedereen. De serveuses klampen je onmiddellijk aan, je krijgt als altijd een hele lieve glimlach en een Thais gesproken begroeting met de onmiddellijke vraag of je een biertje wil, sterker nog, eentje maar? Compleet in de war zeg je vervolgens in het Engels een goedendag tegen een Nederlander, in het Nederlands tegen een Engelsman of stamel je wat Thais tegen iedereen. 

En altijd zit er wel iemand nou net op die barstoel waar je zelf wil neervlijen. Is de pooltafel bezet terwijl je weet dat je beter bij aanvang wat gaat oefenen, na je vierde biertje heb je geen zin meer in deze hitte. Je brengt de eerder aanwezigen in verwarring want je probeert zowat vijf ventilators op jezelf te richten. Je kijkt stiekem op de klok – is het nog niet te vroeg om al te beginnen?

 

Doch er zitten steevast al wel enkele zondaars, dus geen probleem. Het eerste biertje smaakt wat bitterzuur, het tweede biertje gaat al veel vlotter en voor je het weet ben je aan je zevende bezig. De wereldproblemen worden opgelost. Het eigen land wordt afgekapt. De eigen oude voetbalclub wordt in een oogwenk kampioen. Het slachtoffer van de dag wordt steevast gevonden. De vrouwen worden mooier. Geheimen komen openbaar. De dorst wordt groter. Het bier is te koud. Het bier is te warm. Beloftes worden gemaakt. Vriendschappen gesmeed, vriendschappen ontbonden. Nieuwe liefdes ontvlammen, oude liefdes ontbonden. Kortom, cafepraat in de hoogste graad maar ‘t is plezant – op zijn Vlaams gezegd. En het is gewoonte, als altijd.

 

En België wordt volgend jaar wereldkampioen voetbal, zeker weten. ‘k Zal dat eens rap gaan verkondigen zie.

De Inquisiteur

One response to “Gewoontes”

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.