Bierloos

Bovenop het wat grijzere weer krijgen we nu ook te maken met een andere rem op onze uitspattingen : het zijn bierloze dagen. Twee volle dagen mag er geen alcohol verkocht of geschonken worden, Boeddha zorgt voor onze lever. Gisteren, 22 juli, was het <Asalha Puja> en vandaag, dinsdag 23 juli hebben we <wan Khao Phansa>. Belangrijke Boeddhistische feestdagen die de eerste prediking van Boeddha in Benares herdenken. Voor echte Boeddhisten begint nu ook een vastenperiode van drie maanden maar Thai zijn nogal vrolijke feestbeesten en de overheid stelt dan maar een verplichting in van twee dagen zonder alcohol, kwestie van het volk een beetje in rede te houden. En daar valt de rest van de wereld die hier aanwezig is ook maar onder, vele toeristen schrikken zich momenteel rot en wij expats ondergaan het lijdzaam. Of niet? Want de Inquisiteur heeft enkele Brass Monkeyers betrapt die het verbod aan hun laars lappen.

 

Al enkele dagen was er een lichte onrust in de farang-gelederen, als altijd weten velen hier de klok hangen doch niet de klepel. En beginnen de speculaties. De grootste optimisten verkondigden dat het niet waar was, zo’n vaart zou het niet lopen, men kan toch niet iedereen over dezelfde kam scheren? Terwijl dit ieder jaar weer plaats vind, alleen wijzigt de datum steeds want afhankelijk van de stand van de maan (het moet volle maan zijn). Zij die met een “het-glas-is-steeds-halfvol”-mentaliteit rond lopen hoopten op een enkele dag en dachten dat de winkels wel zouden verkopen. Maar ook zij lopen met de neus tegen de muur, niks verkoop in de grote supermarkten, noch bij de bierstekers, in de Seven/Elevens niet, niks te krijgen in de Family-Markets. Enkel de kleine buurtwinkeltjes durven het verbod wel eens aan hun laars lappen maar dan loop je het risico om gelovige Thai te shockeren wanneer je met een zak vol bier rond loopt.

 

Toen het dan toch langzamerhand in sommige hardhoofden doordrong dat er inderdaad een twee dagen durende sluiting voor de deur stond -want ook de Engelsen, Amerikanen, Canadezen, de Scandinaviers en andere expats zitten met dat probleem-, begon het grote bacchanaal om een droge lever te vermijden. De week voorgaand aan die kleine onthouding ging de omzet in de cafe’s danig omhoog. Ook ondergetekende was hiervan het slachtoffer, het leek wel alsof ik weer een midlife crisis onderging. De Brass Monkey bruiste van het leven, niemand wou een dag missen. Alsof de wereld ging vergaan. En dan kwam de onvermijdelijke eerste dag.

 

De slimsten hadden hun voorraad al enkele dagen vooraf in huis gehaald en drinken nu gezellig thuis. Zo zijn via de moderne media Daan, Leen en Gerard tegen de lamp gelopen, op de foto’s staat een beetje eten dat echter de grote hoeveelheid bier niet kan verbergen. Peter-de-eter zijn gade fotografeerde kippenbillen op de barbecue en daar zal ook wel bier bij geschonken zijn vermoed ik. Tenzij het bier wat hoger in prijs stond, dat durven ze hier in tijden van schaarste, dan houdt Peter het bij water.

Jack, onze kroegbaas, dacht helemaal slim te zijn. Wegens de verplichte barsluiting versast hij voor enkele dagen naar het diepere zuiden van Thailand, in de negorij waar ook Marcel al een poosje vertoeft. Maar Jack heeft pech. Ten eerste al wegens het klimaat aldaar : het regenseizoen is ginds veel zwaarder dan hier en we zagen dan ook de regenjassen klaar steken in Su’s netzakje. Foto’s op smoelenboek wijzen uit dat er ginds inderdaad regenklare wolken hangen. Ten tweede, Jack, die normaal gesproken verre reizen mijdt als de pest, dacht dat het op dat platteland wel zo geen vaart zou lopen, per slot van rekening zit hij nu dicht bij de zuiderse en moslimse provincies. Dat moslims helemaal geen alcohol drinken stond hij niet bij stil. Dus geen bier te zien op de fotokes.

David, in een ver verleden kapitein van het poolteam, haalde snel familie naar Thailand. Zodoende hoeft hij nu niet stiekem te gaan pintelieren, hij voegt zich naar de regels van zijn nieuwe vaderland – alvast voor twee dagen.

 

Vandaag, dag twee, kom je de kroeglopers zowat overal tegen. Ze vervelen zich. En kruipen ze in de centra’s als Foodland waar de Inquisiteur Eddy-de-AustraliĆ«r op het lijf liep, mandje in de hand en gezonde voeding aan het kopen. Fredje-de-zakenman telefoneert zich te pletter, hij schuimt de straten en pleinen af op zoek naar koopjes en wil die onmiddelijk aan de man brengen doch kan dat nu niet bij zijn vaste klandizie in de kroegen. Kip, buurvrouw en notoire zuipster, loopt rond als een, jawel, kip zonder kop vanwege ontwenningsverschijnselen.

Bij de croissanterie ontmoet ondergetekende enkele Nederlanders – die eten normaal gesproken thuis maar nu maken ze van de nood een deugd, koffiekletsen is de boodschap, letterlijk en figuurlijk. Landgenoten bellen me op uit verveling, dus praten zonder noodzaak. Op soi Nern Plub Waan zie je de vaste tooghangers langzaam voorbij wandelen, hier en daar een hopeloze blik gooiend op de gesloten rolluiken van hun diverse stamkroegjes.

 

De Inquisiteur vreest voor komende woensdag. En donderdag, gaan we weer eens stappen met de stamgasten van de Brass Monkey. Jack zal er niet bij zijn, die zit vast. Zijn busje vertrekt pas woensdagnacht – zit hij nog een dag langer daar in de negorij.

De Inquisiteur

 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.