Wat een leven

Eigenlijk mogen wij, op zijn Vlaams gezegd, ‘onze pollen kussen’ (voor de Nederlanders : onze handen zoenen, een gezegde in het Antwerpse waarmee men bedoelt dat men veel geluk heeft). Een mooier leven dan dit bestaat niet. Een heerlijk klimaat, vrolijke en onbezorgde mensen, een verdraagzame regelgeving, een betaalbaar leven, een wereldkeuken in handbereik, prachtige kuststreken met paradijselijke eilanden, mooie bergstreken met ongerepte oerwouden, … . Wat moet een mens nog meer?

 

Iedere dag begint al met onbezorgd wakker worden op een uur dat je het best past. Lekker vroeg gaan slapen maakt dat je een heerlijke ochtend beleefd in een aangename temperatuur, een mooie zonsopgang, zingende vogels en spinnende poezen. Genadeloos pintelieren maakt dat je lekker kan uitslapen en zalig kan luieren tot je weer op niveau bent.

De ijverigen onder ons gaan bij een kopje koffie via computer of televisie even na wat er in die andere boze wereld aan de gang is, het nieuws tovert meestal een meelevende glimlach op ons gelaat en vervolgens gaan we aan de slag met onze diverse hobby’s. Tuinieren tussen de tropische aanplant, de koi’s in de vijver bewonderen en verzorgen. Anderen gaan van een ontbijtje genieten ergens op hun favoriete terrasje. Sportievelingen trekken naar de goedkope maar uitstekende ingerichte fitnesscentra om hun conditie bij te werken. Sommigen gaan een uurtje joggen of fietsen. Anderen gaan met de motor rijden, sommigen houden van kaart spelen. 

 

Velen hebben midden in de week een dagje uit gepland. Brommeren in een koesterende zon naar een strand waar ze zich neervlijen op een rieten matje in de schaduw van een palmboom en genieten de rest van de dag van strandgenoegens : beetje zonnen, beetje zwemmen, beetje snorkelen. Stillen de honger met een van die typisch Thaise schotels vol met verse en gezonde ingrediënten. Anderen rijden met de auto naar een natuurpark, een Boeddhistische tempel of een speciale attractie die hier bij de vleet in de omgeving liggen. Nog anderen genieten van de koele lucht in een van de vele shoppingcentra waar ze de Thaise handwerkjes bewonderen of genieten van het aanbod van moderne technologie.

Regelmatig plannen we enkele dagen op stap in dit mooie land. Genieten van een wereldstad als Bangkok. Varen met een houten boot naar een tropisch eiland. Gaan kijken naar de bergen en oerwouden in de streek rond Chang Mai. Rijden we langs de meanderende Mekong aan de grens met Laos. Gaan nieuwsgierig kijken op Pukhet of Koh Samui. En de meesten onder ons hebben hun ietwat geheime maar o zo zalige plekjes ergens hier in zuid-oost Azië. 

 

De ene dag houden we de activiteiten de ganse dag vol, sommige dagen keren we kort na de middag huiswaarts. Lekker op het eigen terras of in de sala een trage namiddag doorbrengen onder een plafondwaaier. Genieten van eigen hebben en houden, genieten van je gezelschap, genieten van het trage leven. Niemand die je aankijkt wegens lui zijn. Niemand die je aanzet tot meer ijver. En ben je dan toch in de stemming voor wat activiteit doe je dat voor een uurtje. Of twee uur. Of de rest van de dag – niemand die je zegt dat iets op tijd moet klaar zijn.

 

Enkelen zakken in de late namiddag af naar de stamkroeg. Borreluurtje dat uitmondt in heerlijk toogplakken. Of toch tijdig stoppen en met je partner iets gaan eten. Lekker exclusief of zalig goedkoop. Tijdig naar huis gaan of nog een afzakker gaan nemen. Niemand die je zegt dat het een weekdag is en dat je gisteren ook al afzakte. Soms hebben we verplichtingen – die we zelf organiseerden. Kunnen we gaan poolen, anderen gaan darts spelen. En komen we met plezier een uur te vroeg op de afspraak en blijven we met nog meer plezier twee uur te lang plakken.

 

Af en toe spreken we eens wat af, om te gaan stappen. Een uitzondering daar gelaten zijn we allemaal vijftigplussers die zich als een onbezorgde achttienjarige gaan gedragen, maar geen mens hier die daar commentaar op heeft. Voelen we ondanks zoveel levenservaring ons nog onbezoedeld, ongerept. Doen we dingen die eigenlijk niet bij onze leeftijd passen maar daar hebben we geen wroeging bij.

En zo gaan we straks nog eens op pad. Met een man of vijf op onze brommerkes. Vrolijk en wel op een donderdagmiddag. 

Ja, we mogen onze pollen kussen !

De Inquisiteur

 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.