Thuisblijvers

 

Soms vraag ik me wel eens af wat stamgasten doen buiten de kroeg. Het is immers een algemeen feit dat iedereen een bepaald imago wenst te showen wanneer ze uit gaan. Maar wat als ze thuis zitten? Tuinieren? Afwassen? Poetsen? Auto onderhouden? Lui in de zetel voor Tv? Stomme computerspelletjes spelen? Slaap inhalen? Stille drinkers? Van sommigen kan ik me best voorstellen wat ze doen, maar weer is iedere gelijkenis van persoon of naam puur aan de fantasie van ondergetekende ontsproten en dragen wij derhalve geen enkele verantwoordelijkheid.

 

Gerard is een echte huismus. Gezellig loopt hij met zijn vriendje in (te) korte short rond, controleert de positie van de meubels, haalt nonchalant een stofdoek over alle subjecten, kijkt even na of er op de glazen geen vingerafdrukken staan alvorens ze in de pronkkast te zetten om vervolgens genietend in een luie zetel te gaan liggen en rond zich heen kijken. Nog steeds maakt hij ononderbroken opmerkingen zodat zijn vriendje weet wat er nog gedaan moet worden : koffie maken en opdienen, een koekje, en erbij komen zitten is de boodschap. Vervolgens legt hij uit welke potplant waar moet komen te staan. Of waar er sfeerverlichting moet komen. Of wat de nieuwe aankoop zal worden – hij maakt van zijn huis een echte thuis. Hij kookt zelfs graag, vreemde gerechten als je hem hoort praten aan de toog, maar toch. 

Ja, Gerard heeft er geen probleem mee om thuis te zitten.

 

Daan is wat anders. Die wordt vroeg wakker want hij wil computeren en Tv kijken. Blijft hij vervolgens lui en veel te lang in de stoel hangen tot hij beseft dat het stilaan warmer en warmer wordt. En vliegt hij zijn grote tuin in om de natuur een handje te gaan helpen. Dat hij geen enkele kennis heeft van tropisch groen maakt hem niet uit, snoeien zal hij. En water geven, of er nu regen wordt verwacht of niet. En de opmerkingen van zijn vriendin negeren – wat kent een vrouw nu van bomen, planten en gras? Zelfs al is die hier geboren en hij in een totaal ander klimaat groot geworden. Hoe later op de middag, hoe rustelozer Daan wordt. Dorstig ook. Maar omdat hij een gezelligheidsmens is kan hij niet tegen eenzaam drinken. Dus vind je Daan steevast in onze stamkroeg – bij valavond. 

Om terug huiswaarts te trekken rond negenen – dan is zelfs zijn lever niet meer in staat die enorme hoeveelheid bier te verwerken.

 

Fred is een geval apart. Slaap heeft hij nauwelijks nodig want koopjes vind je altijd. Dus heeft hij zijn villa in de vroege ochtend al verlaten op zoek naar spullen. En iedere dag heeft hij buit. Of het bruikbaar is, is even wat anders. Zijn stulpje staat vol met goedkope ventilators. Tuinstoelen. Nachtlampen. Kleinmeubels. Overbodige diepvriezers waar kilo’s eten in ligt. Telefoontjes. CD-spelers. Computerschermen. Reserve wielen voor zowat alle bestaande automerken. Tweedehands sokken. Daarom is Fred niet vaak thuis : je kan er nauwelijks bewegen. Af en toe geraakt hij wat kwijt aan een argeloze toerist of aan Jack, onze kroegbaas. En met de winst gaat hij op stap. Naar de Brass Monkey en andere louche gelegenheden. 

Fred kan overal wonen, een huis is voor hem een magazijn.

 

David is een Fries. En dan weet je genoeg. Hij kan wekenlang theedrinkend thuis zitten en je ziet hem enkel tijdens de poolavonden. Waarschijnlijk is zijn geest ingesteld op een strenge winter – in Friesland kan je dan toch nauwelijks buiten komen. En zit hij binnen voor het raam : terwijl er in werkelijkheid in de blakende zon palmbomen, bananenbomen en kokosbomen staan ziet hij echter een koud en kaal winterlandschap. Wekenlang zegt hij nauwelijks wat, staat vroeg op en gaat met de kippen op stok. Doet noodzakelijke karweitjes en vraagt zich af waarom hij zo zweet. Zet gevatte opmerkingen op de talloze fora die hij frequenteert op de computer – op Facebook is hij dan op zijn best. Deze weken worden afgewisseld met rusteloze dagen en dan is het hek van de dam. David blijft tot de middag in bed en gaat vervolgens urenlang op stap. Kroeg na kroeg met een voorkeur voor de Brass Monkey bar. Zijn thee is vervangen door ‘Beer Chang’, zowat het zwaarste in Thailand. Zijn pool-lef staat nu op zijn hoogste alhoewel er nauwelijks verbetering in zijn spel is. Maar klaverjassen doet-ie dan als de beste. Door het Chang bier krijgt hij black-outs en weet hij niet meer wat er de dag voordien gebeurde. 

Om vervolgens terug in zijn mentale winter te vervallen, een brave man die de dagen neemt zoals ze komen en zit hij lekker thuis. Achter het raam.

 

Aad en Do zijn geen thuiszitters. Stevige vrijgezellen, nu ja, de helft van de dag. Dus moeten ze uit eten want zelf wat koken is uit den boze – afwas nietwaar. Maar hun nachtleven maakt dat ze nooit voor twaalf uur ‘s middags uit bed komen dus ontbijt wordt overgeslagen. Een stevige lunch is de boodschap, adresjes genoeg in de buurt van Nongprue. Gaan ze een middagdutje maken – zelf noemen ze het een schoonheidsslaapje maar dat geeft al jarenlang geen enkel resultaat. Pas rond vijven komt hun tijd, steevast duiken ze op in onze stamkroeg, poten zichzelf stevig in een grote barstoel en beginnen te filosoferen. Of de serveuses te ergeren. Of spieden rond naar mogelijk gezelschap voor later op de avond. Na ongeveer vijf liter bier komt de honger maar onze stamkroeg voldoet aan hun eisen. Rond tienen verdwijnen ze doch niet huiswaarts. Tot op heden is het een groot geheim waar ze telkens naartoe gaan. 

Maar huismussen zijn deze twee niet, zeker weten.

 

Nico echter zit wel graag thuis. Niet dat hij veel uitspookt, huishoudelijk werk is niet aan hem besteedt. En tuinwerk helemaal niet, veel te zwaar. En de grootste reden van zijn thuis zitten is dat wanneer hij uit wil gaan hij een chauffeur nodig heeft. Het verkeer is hem veel te chaotisch hier in Thailand. Nico weet zich bezig te houden op intellectuele wijze. Lezen en nadenken. De wereld verbeteren – alhoewel, eigenlijk is het roddeltjes verzamelen. Want als hij dan toch even een biertje gaat drinken kan hij kwebbelen als de beste omdat hij veel denkt te weten. Eigenlijk hoort Nico niet in een bar. Hij is meer een man om in een soort herenclub te zitten. 

Gelukkig bestaan die hier niet.

 

Jan is een langslaper, hij weet niet wat er ‘s ochtends in en rond zijn huis gebeurt. Pas vroege namiddag steekt hij de neus aan het Thaise venster, klagend dat het te warm is. Om vervolgens achter zijn bureau te verdwijnen zodat hij papierwerk kan doen. Onderhoud, poetsen, karweitjes? Neen, Jan is de man van het papier. Ideaal voor verenigingen die dankbaar gebruik maken van zijn bureaucratische ingesteldheid. Maar Jan kent als geen ander de nieuwste roddels uit de buurt en dat maakt hem tot geliefd stamgast in de Brass Monkey. Nu ja, Jan komt telkens pas tegen sluitingstijd – iets waar niemand tot nu toe een reden voor kan vinden. Doch hij weet ook als geen ander welke kroegen hier laat open blijven, daarom is Jan ook graag gezien bij Anja. 

Alleen op poolavonden komt Jan vroeger, maar dat is zijn culinaire ingesteldheid die boven komt.

 

Leen. Wel, die gedraagt zich als een echte maffiabaas. Je kent ze wel uit de film : brave huisvaders tot ze op stap gaan. Hij geniet als geen ander van zijn stulpje, de aanwezigheid van zijn vriendin, het ideale klimaat, het goedkope leven. Het bestuur van zijn huishouden laat hij volledig over aan vrouwvolk, het maakt hem niets uit wat er in de koelkast zit, hoe de meubels staan, hoe de tuin eruit ziet. Als hij er maar ongestoord in mag zitten, hangen of liggen. En op tijd zijn natje en droogje krijgt. Een idealere man is er niet.

Tot hij buiten komt. Ofwel op zijn off-road bike, of op zijn brommertje. Pinhelm op de kop, zonnebril erbij, T-shirt zonder mouwen en half geschoren duikt hij de kroeg in. Dwingt door zijn persoonlijkheid respect af – soms wel eens wat bovenmatig. Pas na zijn tiende biertje (let op, altijd 33cc’ers) komt zijn ware aard boven. Zacht. Lief. Grappig. 

Zoals hij thuis is maar je moet hem eerst leren kennen.

 

Peter, de Belg, heeft pas een huisje gehuurd. Na jarenlang wegkwijnen op een kamertje. Doch vreemd genoeg heeft hij zichzelf ook een auto aangeschaft – wil dat nu zeggen dat hij veel op pad zal gaan en zijn nieuwe woonst gaat verwaarlozen? Bwah, daar is geen gevaar voor denkt men in welingelichte middens. Benzine is hier duur aan het worden dus het autootje zal meer gebruikt worden om goedkope spullen te gaan aanhalen in Lotus of Makro, en nog waarschijnlijker ergens in het binnenland op een markt. Om vervolgens te gaan genieten in zijn huisje – van het goedkope leven. Elektriciteit aan nettarief. Water aan onwaarschijnlijke lage prijs. Om de zes maanden een fles gas van driehonderdvijftig baht. Peter moet je Thailand niet leren kennen, hij weet dat thuis zitten talloze voordelen zal hebben. Maar toch zal hij zijn stamkroeg niet vergeten : gratis internet. En gratis eten op de diverse poolavonden. 

La dolce vita personale.

 

Of er bij onze kroegbaas sprake kan zijn van een soort thuisleven is maar de vraag. Voor hem is de bar zijn thuis. Eten, drinken, kranten lezen, computeren, Tv zien. Ontspant er zich want speelt graag pool en darts, weet graag alle nieuwtjes over wat of wie dan ook. Alleen seks heeft hij er niet – enfin, we denken van niet. Als de beste huisvader controleert hij de toiletten, gaat met zijn vinger over de meubels om stofresten te ontdekken, zet aanhoudend spulletjes net iets anders dan ze stonden, gaat met het licht zitten prutsen om sfeer te creëren, kortom, speelt de ideale gastheer. Zijn kamertje is enkel om te slapen.

Maar hij is wel de enige slimmerd onder ons die geld verdient om huisvader te spelen.

 

De enige die hier een normaal huisleven aanhoud is ondergetekende. Enkel op maandag in de stamkroeg wegens poolverplichtingen, heel af en toe in het weekend even de roddels ophalen en gedaan. Thuis genieten in een zalig zonnig klimaat. Van de tuin met z’n sala en vijver. Een aangenaam terrasje aan het huis waar het heerlijk ontbijten is. Het onderhouden van een leuk aquarium, af en toe wat verpozen voor Tv, zalig boeken lezen in een knusse slaapkamer. Mezelf bezig houden met tuinieren en ik heb wel kennis van zaken. Af en toe een karweitje aan het huis. Normale tarieven betalen voor elektriciteit en water wegens huisje op ‘company’-naam. Niet echt een huismus want regelmatig op uitstap in dit prachtige land. Geen zuipexcessen of maffia-gedrag. Geen shopping-drang naar mobiele telefoontjes en andere technologische rommel.

En wie dit allemaal gelooft mag een biertje op mijn kosten. In mijn stamkroeg. Doch enkel tijdens “happy-hour”.

De Inquisiteur.

 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.