Pool

 

Gelukkig dat er zoiets als poolcompetitie bestaat, komen we nog eens in een andere kroeg. Want niet iedereen heeft een liederlijk leven als Daan, Leen, Bob, Jack en andere. De bravere kadees – en ik noem er slechts enkele : Marcel, David en ondergetekende genieten ervan om af en toe in een andere omgeving te zitten die niet zo oranje gefocust is. En zo verzeilden we laatst op een maandagavond in de HoneyPot bar.

 

Geel is hier de kleur. Leuk zicht in het begin maar op den duur stoort dit ook. Net zoals de twee beeldschermen waarvan de ene het Franse voetbal vertoond en de andere Amerikaans worstelen. Irriterend. Maar toch, het is eens wat anders dan dat eeuwige Engels voetbal. Een pooltafel die zo uit Texas of een andere cowboy-staat kan komen, met opzichtig rood laken duidelijk bedoelt om het de tegenstrevers moeilijk te maken. Daan, die het altijd lastig heeft om zijn zware constitutie onder controle te houden breekt vlak na zijn aankomst bijna een toog af, de diverse gades van enkele spelers veroveren onmiddellijk de beste tafel zodat we gedoemd zijn om ons over het cafe te verdelen maar wat geeft het, ook hier is het bier koud (en de thee warm voor David).

 

Maar het HoneyPot team heeft nog andere troeven om ons van slag te brengen : Leen merkt instinctief snel de wat oudere persoon op die door een opvallend shirt heel wat meer dan normaal ten toon spreidt. Verschillende van onze spelers gaan onmiddellijk in discussie of het een hij annex zij is. Leen echter heeft het allang door, het is een katoey. En heeft hij een gesprekspartner gevonden – of het met bijbedoelingen is weten we nog steeds niet, Leen laat niet in zijn kaarten kijken.

Nog zijn de distracties niet gedaan, in het vijandelijk team speelt een opvallende persoonlijkheid. Een Thaise dame die zware westerse invloeden heeft ondergaan. Ten eerste is de haarkleur zwart met witte strepen. En een zonnebril op de kop. Heh, het is al twee uur na zonsondergang? Ten tweede heeft ze een boezem om U tegen te zeggen, acht jaar Thailand en nog nooit zag ik hier zoiets … . Dat valt nog harder op wegens de rest van haar lichaamsbouw : slank als driekwart van de vrouwen hier. Ergo, ze kan nog redelijk spelen ook zal later blijken, insiders weten dat mannen van de oude slag als wij het een belediging vinden om van een dame te verliezen en dat gebeurd dan ook zelden. Maar David slaagt er wel in.

 

Terwijl de biertjes in een vlot tempo worden besteld kabbelt de wedstrijd voort. Als altijd geven we graag commentaar op alle spelmomenten van wie dan ook, de Hollanders kraken elkaar genadeloos af, de twee Belgen aanhoren dit als altijd met stijgende verbazing wegens het Hollands lef. Maar niet iedereen besteed al zijn aandacht aan het spel. Leen geraakt zijn interesse in de katoey kwijt en slaat aan het filosoferen. Gerrit is het slachtoffer, en zodoende raakt onze kapitein David ook zijn voeling met het spel kwijt wegens deelname aan het onzinnige gesprek. Aan de overzijde van de pooltafel zitten Daan, Bob, Jack, Peter en nog een enkel iemand zich te vergapen aan de rondborstige dame, niet voor haar poolkunsten natuurlijk – ze denken dat niemand het in de gaten heeft doch zelfs hun respectievelijke gades merken het op. Daan moet zich zelfs gaan excuseren bij zijn meisje, maar een beetje <pak waan> (zoete praat) maakt alles snel goed. 

Leen wordt zelfs door de juffrouw met de grote boezem verrast : ze houdt haar keu dermate hoog dat ze de plafondwaaier raakt, een lawaai van jewelste en Leen in paniek. De vrouw excuseert zich vrolijk, Leen probeert een spelletje met haar te spelen en zal dat bekopen met een behoorlijke hoeveelheid wit poeder op zijn gezicht … . En zo maakt ze zich sympathiek aan het ganse gezelschap want later pakt ze ook Daan aan. 

Een neutraal lezer zal zich over dit alles wel verbazen, maar zo verlopen al onze poolavonden – vrolijk onbezonnen zonder obsceniteiten, overgoten met het nodige bier terwijl onze tegenstrevers met een flesje plat water rondlopen.

 

Langzaam maar zeker komen als altijd de trouwe supporters aanwaaien. Marcel, onze haptonoom – wat dat ook moge betekenen, komt iets te laat en als levensgenieter drinkt hij longdrinks. Tot hij te zwaar onder invloed raakt en stilletjes verdwijnt. Jan komt zoals gewoonlijk toevallig tegen etenstijd – de thuisploeg moet namelijk een soort maaltijd serveren ongeveer halverwege de wedstrijd. Kippensoep met een boel aardappels, een beetje worteltjes en nog minder kip, maar dat laatste kan aan Jack liggen die als eerste zijn bord nogal royaal vulde. Zoet brood zo uit de Seven/Eleven maar wat geeft het? Wel, ondergetekende mispakt zich aan de Thaise peper zodat ik nog meer moet drinken en zodoende ook mijn tweede game domweg verlies.

Zakenman Fred is er ook, maar die zat al uren voor de wedstrijd in de bar dus komt er weinig zinnigs uit zijn mond. Gerrit was er eveneens vanaf het begin maar zal zich later in de steek gelaten voelen – terwijl hij aan de praat is met een overbejaarde Engelsman gaat het team huiswaarts en slaat hij in paniek, hij heeft het zo niet met de Thaise nachten en donkere straten.

 

Maar deze avond gebeurd er iets wat we niet gewent zijn. Gewoonlijk staan we vrij snel hopeloos achter en hebben we voor de maaltijd de wedstrijd al verloren. Stilaan krijgen we plotseling in de gaten dat het deze maal gelijk op gaat, het is spannend. De commentaren worden wat milder, hier en daar wordt er stiekem goede raad gegeven aan de speler van dienst – in het Nederlands, toch geen Brit die dat begrijpt. Onze eigenzinnige kapitein die van tactiek niks kent wordt deze maal onder lichte dwang gesommeerd om wat beter na te denken, en zie, wanneer er nog drie games te spelen zijn staat het 6-6. En deze keer zijn onze vedetten van de avond Jack en Peter – ze winnen, Daan mag nog even voor de show opdraven, hij verliest als gewoonlijk maar wat maakt het uit, na 10 nederlagen op rij zijn we gewonnen !!

 

Heel even vreesde ik voor uitzinnige taferelen in de HoneyPot bar, Jack en Daan willen de rondborstige dame zowat versmachten, Leen wil de katoey letterlijk en figuurlijk onder handen nemen doch gelukkig zijn hun dames alert en moeten ze afdruipen. 

Dus is het feest in onze eigenste stamkroeg want ook ons Engels team heeft gewonnen. Queen’s “We are the champions” gaat op de draaitafel, de Belgen kunnen de Hollanders nog net overtuigen om geen polonaise te dansen maar de sfeer zit erin. Veel goede wil ook : “we zijn vertrokken op de winnende trein”   “donderdag terug oefenen”   “de boetes moeten omhoog voor nog meer motivatie”. Dat is nu net met wat ik bedoel aangaande Hollands lef. En het bier vloeit, iedere reden is goed, of we nu winnen of verliezen … .

 

Denk nu niet dat dit een uitzonderlijke avond was. Zo gaat het steeds, of we nu thuis of uit spelen. Maar na een uitwedstrijd zijn we altijd tevreden om terug in onze stamkroeg te zitten. In het oranjedecor. Waar ze rond 1u30 in de morgen met veel lawaai de rolluiken naar beneden halen, ten teken dat het sluitingstijd is. En iedereen beetje bij beetje afdruipt richting thuis, dezer dagen zijn de nachten zwoel in Thailand, het helmpje moet niet op en geen bezorgdheid aangaande alcoholcontroles. Hier worden de burgers nog niet gepest door de overheid.

De Inquisiteur

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.