Karakters

 

Vrienden, familie, kennissen en anderen op het oude thuisfront vragen zich dikwijls stiekem af wat wij hier de ganse dag uitspoken. Daarbovenop fantaseren velen zich daar grote erotische taferelen bij. Weinig of niks van aan in dit cafe, de meesten hier in Nongprue zijn brave mannen. Aan de toog hoor je de verhalen van wat ze tijdens hun afwezigheid in de bar hebben uitgevoerd en da’s soms wel eens louche maar meestal doodnormaal. Ook afhankelijk van hun afkomst, een Fries gedraagt zich anders dan iemand uit Finland, een Belg denkt totaal verschillend dan een Amerikaan, een Australiër redeneert anders dan een Canadees. Om van de Engelsen maar te zwijgen, da’s een ras apart. Ik kan dit staven aan enkele voorbeelden, de namen zijn fictief en indien er gelijkenis is met bestaande personen is dit puur toeval.

Zo is er David, een rasechte geboren en getogen Fries. Daar is het meestal koel en winderig en in de winter erg koud. Hier in Thailand presteert hij het om bij 35 graden te fitnessen. Geen hond die dat hier in zijn hoofd haalt maar David is een karaktermens. Zijn tweede grote hobby is poolen, maar daar hij heeft totaal geen kaas van gegeten, leep als een Fries zorgde hij ervoor dat hij kapitein van het team kon worden. Derhalve speelt hij nu in competitie en heeft hij naam en faam over gans Nongprue doch om andere redenen dan hij denkt. David zie je nauwelijks in de red-light districten, maar dat kan zijn omdat de prijzen voor bier iets te hoog liggen naar zijn Friese maatstaven.

Heb je het groepje ‘off-road’ rijders. Bestaande uit Peter, een Belg + Daan en Leen, beide Hollanders maar, belangrijk, van boven de Moerdijk. Hebben ze zichzelf ieder een motorfietsje aangeschaft, zo’n lelijk ding weet je wel, veel te hoog en te lawaaierig. Bovendien bezitten ze van die speciale pakken en beschermingsstukken wat ze tot een grote attractie maakt wanneer ze doorheen Nern Plub Waan tuffen op weg naar het cafe. Want dat het cafébezoek de hoofdzaak van hun activiteit is hoeft niet worden gezegd, alhoewel ze dat met z’n allen ten stelligste ontkennen. Heeft Leen dan maar een camera gekocht en filmt hij hun off-road avonturen. Niet beseffende dat iedereen nu kan zien wat een geknoei het is. Meestal beelden van een omgevallen rijder, vaak iemand die zich vastgereden heeft in een modderplas, of iemand die de ander aan het duwen is wegens motorpech. En veel beelden dat ze met zijn allen uitgeput aan de kant van de weg liggen met rode hoofden en uithangende tongen. Deze mannen – buiten de Belg – zie je nauwelijks in de rosse buurten wegens te moe. Of te dronken. 

Totaal anders is de tijdsbesteding van Marcel, ook al een Hollander. Als zelfverklaard levensgenieter gaat hij vaak op stap doorheen dit prachtige land, verblijft dan enkele dagen op een tropisch eiland of in een leuke stad. Of trekt naar nabij gelegen strandjes die toeristisch minder bezocht zijn – en dus goedkoper. Doch Marcel is meestal nooit alleen als je begrijpt wat ik zeggen wil. Hoe hij het doet snap ik niet, maar regelmatig is hij in gezelschap van een autochtone. Als gids ? Als tolk ? Marcel beweert wel dat hij Thais praat maar wanneer hij in deze fonetische taal wat besteld aan de toog krijgt hij meestal iets anders dan wat hij vroeg. Wat niet uitsluit dat hij altijd veel later huiswaarts trekt dan ‘wat zijn bedoeling was’. Marcel durft wel eens naar het red-light district te gaan, maar consumeert dan dusdanige hoeveelheden alcohol dat hij de volgende drie weken thuis moet zitten.

Van de niet Nederlandstaligen weet ik minder doch er is bijvoorbeeld Chris, onze Fin. Computerfanaat – of moet ik ‘nerd’ zeggen. Volgens zijn verhalen heeft hij het hierdoor altijd bijzonder druk, maar hoe te verklaren dat hij dan in staat is om drie maal wekelijks pool te spelen ? Of om op alle feestjes aanwezig te zijn ? En ondanks zijn vrouwtje hem voortdurend in de gaten houdt blijft hij meestal hangen tot ver na sluitingstijd. Nu ja, waarschijnlijk bevestigd hij het cliché dat wij Belgen over Scandinaviers hebben. Er is ook Eddy, een Australiër en eersteklas pooler. Ondanks een hoog bierverbruik blijft hij secuur spelen tot het einde. En denkt hij hierdoor populair te zijn maar ik weet beter. Met z’n allen zijn we stik jaloers en we verdenken hem ervan om ganse dagen elders te gaan oefenen, uren per dag. En da’s nu net tegen de principes van expats – je moet de dingen zijn beloop laten. Hun gewoontes aangaande de louche bars ken ik niet, mogelijk houden ze het verborgen, ik zie ze er wel voor in staat.

Terug naar een Hollander. Jan bijvoorbeeld. Ik weet (nog) niet waar die vandaan komt, maar bureaucraat tot in de nieren. Organiseren, noteren en commanderen, dat zijn de geliefde bezigheden van Jan. Af en toe is hij secretaris van de een of andere notoire club en ik moet opletten dat hij de poten niet vanonder mijn ‘penningmeester-stoel’ zaagt. Jan zie je wel regelmatig in de meer louche bars. Enfin, in eentje, de Anja-bar hier wat verder in de straat. Maar da’s niet voor al dat vrouwelijk schoon, wel voor het feit dat hij direct de computermuis verovert en chef van de muziek kan zijn. Jantje Smit, Borsato, De Nijs en anderen schallen dan tot ver na middernacht doorheen de bar, Jan trekt zich niks aan van de verbaasde gezichten van Engelsen, Amerikanen en Thai. Jan is standvastig.

Heb je ook Obama. Amerikaan, blank, overtuigd republikein en een Texaans accent dat je nauwelijks begrijpt. Met een ongelooflijke lichaamstaal, je zou er angst van krijgen. Maar wat die overdag uitspookt is niet te achterhalen, hij is en blijft mysterieus. Hij schijnt in een vorig leven wat met security te maken gehad hebben dus vermoed ik dat hij de muy-Thai school (Thaise kickbox), de karateclub en de taekwondo dojo bezoekt om zijn conditie te onderhouden en zijn technieken te verbeteren. In ieder geval, een mens om te respecteren en daarom geen insinuaties aangaande mogelijke liederlijke gewoontes.

Heb ik nu iedereen gehad ? Bij lange na niet, er frequenteren een heleboel karakters in de bar. Nico bijvoorbeeld, zelfverklaard slangenpakker maar niet in staat om zich zelfstandig te verplaatsen. Krijg je hilarische toestanden wanneer zijn taxi netjes op tijd arriveert op het afgesproken uur net wanneer hij een nieuwe 33cc heeft besteld – zijn laatste en dus met moeite te legen. Zit meestal in ‘Hollandse’ cafe’s omdat zijn taxi nauwelijks kan parkeren in Sin-City. 

Of Gerard. Nederlander, jawel, maar die mens zit zo gecompliceerd in elkaar dat ik er kop noch staart aan krijg. Geen idee van wat die overdag uitsteekt. Nu ja, de komende tijd wel want hij gaat verhuizen en da’s in Thailand een leuk iets. Moet hij de boze geesten uit z’n nieuwe stek laten verjagen of z’n Thaise en dus bijgelovige vriend komt niet mee, zeker weten. Gerard is een man met stijl en frequenteert de meer respectvolle ‘mannen-lounches’.

De grote chef in het geheel, Jack, is een gans ander verhaal. Bezig bijtje, dat wel. Maar eigenzinnig. En wel vaak in de red-light districten en louche bars te zien. Te veel om hier te beschrijven en dus daar besteed ik later wel een afzonderlijk blog aan. Eerlijkheidshalve, ik ga regelmatig met hem op stap. Echter – om hem in de gaten te houden.

Ondanks al die karakters en eigenaardigheden heerst er een enorme tolerantie en grote gemoedelijkheid in de bar. Hollands gezellig, Belgisch Bourgondisch, Engels humoristisch, Thaise <mai pen rai>. Geen betere kroeg te vinden, het is nauwelijks de moeite waard om af te zakken naar de meer erotische kanten van Thailand.

De Inquisiteur

2 responses to “Karakters”

  1. leenvang says:

    gelukkig mijn is fictief

  2. Moo2 says:

    Inquisiteur, mooie start, dikke pluim voor het verhaal.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.