Stamkroeg

 

Na zowat 8 jaar ronddolen in de straten van deze zuid-oost Aziatische gemeente kwam ik ongeveer een jaar geleden voor het eerst in deze bar. Jawel, bar, want het woord cafe, of kroeg, of herberg kent men in deze contreien niet. 

Maar laat ik de bar situeren om verwarring te voorkomen, want in alle advertenties en op deze website staat overal het gênante Pattaya. Een dikke leugen, want de bar bevind zich in Nongprue. Zowat 125 km ten zuiden van Bangkok, 250 km ten westen van Cambodja en een kleine 5 km ten oosten van Pattaya. Tussen het hedonische Pattaya en Nongprue ligt een soort snelweg, de Sukhumvid Road en da’s een barrière van jewelste voor de meeste toeristen en zelfs voor de expats die aan de overzijde wonen.

Door deze barrière wordt deze kant ook wel eens smalend de ‘Darkside’ genoemd vanwege het verschil in verlichting, straatverlichting is hier nauwelijks of nutteloos en tot ongeveer een jaar of vijf geleden zag je hier geen neonverlichting maar daar begint stilaan verandering in te komen. Gelukkig is het publiciteitsbord van deze bar op het niveau van de openbare verlichting : te weinig lampen en nauwelijks kleur dus te verwaarlozen. 

De bar wordt gerund door, nu moet ik oppassen, Su, gade van Jack en die is Hollander maar Su heeft weinig invloed op haar <ti rak>’s nukken. Van in het begin, iets langer dan een jaar terug, zette Jack zijn wil door. En was het lachen geblazen met alle praktische problemen die opdoken : toiletproblemen, koelkast problemen, bierproblemen, snackproblemen, televisieproblemen, personeelsproblemen en toen het regenseizoen begon waterproblemen.

Voor Jack geen probleem, hij zette door en onderzocht telkens het toilet wanneer je er iets te lang naar zijn zin verbleef. Sukkelde met televisieschermen als geen ander tot hij HD ontdekte. Foefelde met de televisiekanalen en providers, knoeide met internetaansluitingen, en vooral, knoeide met verf als geen ander. Oranje. Jawel, knaloranje. Je kan geen kant opkijken of je ziet oranje. Klanten hebben een oranje waas door de verlichting (Chinese import, led noemt hij dat) welke hij kan instellen maar meestal op, jawel, oranje laat staan. Verzamelde (eigenlijk doet hij dat nog steeds) oranje items tot je er gek van wordt.

Wanneer de straat van midden september tot einde oktober in een rivier veranderde bleef hij vrolijk optimistisch : het begon telkens pas rond 19u te regenen en de klanten waren veroordeeld voor een verblijf tot ver na middernacht vooraleer het water wegtrok. Wekenlang waadden de poolspelers, darters, toogplakkers en andere zuiplappen doorheen kniehoog water met hun motorfietsje doch gelukkig geen ongevallen. En niemand hoeft zich hier iets aan te trekken van geboden en verboden inzake alcoholverbruik of helmplicht, hier slaapt de politie rond die tijd. 

En kon Jack zich met andere problemen gaan bezig houden. Er leven hier meer Angelsaksen dan Hollanders en Belgen bij elkaar dus moest hij wat ondernemen om de eilanders te behouden. En bracht hij de Premier League live op de televisieschermen en was hij veroordeelt tot kiezen van welke wedstrijden uit te zenden. Door zijn internet-avonturen kreeg hij zijn landgenoten op z’n dak want die zijn ook niet op hun mondje gevallen. Besluit : televisieschermen erbij. Iedereen gelukkig, weer vaste klanten erbij. Zo loste hij ook nog een ander probleem op : de poolteams heeft hij netjes verdeeld, een soort internationaal team en het BVN-team ofte het Beste van Vlaanderen en Nederland, analoog naar een bekende televisiezender hier die niks anders dan bullshit uitzend. Dropte hij nog een ploegde vogelpik erbij en klaar was Kees, nu ja, Jack.

En zo werd dit mijn stamkroeg. Het eerste argument was dat de toiletten altijd proper zijn integenstelling met de rest van Thailand. Hij kreeg zijn bier koud ondanks dat de temperaturen hier ongeveer altijd boven de dertig graden blijven hangen. Hij vond een muziekkanaal dat iedereen slechts een beetje enerveert. Af en toe trakteert hij ons op een live-muziek optreden. En laat hij (spijtig genoeg) de Engelsen karaoke zingen bij de diverse feestjes maar nu ook die mannen content. 

Ik kom hier ook graag vanwege het internationale karakter. Onverstoorbare Engelsen – onderverdeeld in diversen als Schotten, Welshmen en andere soorten want iemand van Manchester praat gans anders dan iemand uit Liverpool. Uiteraard blufferige -maar goedhartige- Hollanders en die heb ik ook leren onderverdelen want helemaal niet gelijk hoor : Amsterdammers, Brabanders, Limburgers, zelfs een zeldzame Fries. Geloof me, totaal andere karakters ! En het verschil tussen “onder de Moerdijk” en “boven de Moerdijk” – Nederlanders is groot. 

Luidruchtige Amerikanen. Immer vrolijke Australiërs. Wereldvreemde Canadezen. Droge Scandinaviers. Thai ook natuurlijk, maar meestal van het vrouwelijke geslacht. En uiteraard, zoals ondergetekende, enkele schuchtere Belgen. Duitsers, Fransen, Russen en andere schooiers komen er niet in maar dat heeft meer met Jack’s beperkte talenknobbel te maken dan wat anders.

Zo krijg je een echte internationale vriendenkring maar als zachte Belg is dat soms lastig. 

Ik begin met een paar Hollanders : Daan, beer van een vent maar die was in een vroeger leven tandarts en daar heb ik het niet mee. Of Leen, die lijkt op een vroegere maffiabaas die ze ontslagen hebben wegens te goedhartig. Of David, een Fries hoehoe. Of Gerard, ik weet niet waar die vandaan komt. Of Aad, ook al een beer van een vent. Of Roel, ik geloof een Groninger – wat dat ook betekenen moge. En de meeste van hen beweren dat ze kunnen poolen doch dat heb ik onder het begrip ‘lefgozerij’ geplaatst.

Bij de Engelsen zit ook wat hoor. Was er Steve maar die is ondertussen verdwenen. Neville, maar ondanks dat ik redelijk goed Engels praat begrijp ik de ballen van wat hij zegt. Of onze Fin, Chris – die praat geen Engels maar Amerikaans. Enkele Australiërs ook zoals Eddy, maar die speelt beter pool dan ik dus praat ik er weinig mee. Hebben we nog Obama (echt, zo heet hij !), een Amerikaan vanuit het zuidwesten van de USA en geen vriendjes met zijn naamgenoot. Ach, zo kan ik nog uren doorgaan en eigenlijk heb ik er nog veel meer commentaar over maar daar besteed ik nog wel eens een karakterblog aan.

Feit is dat ik van ze gaan houden ben, allemaal levensgenieters als ik. Die niet kijken op een biertje en dus na een litertje of vier net zo accuraat pool spelen als ik. En allemaal geven we Jack voldoende complimentjes over de bar zodat hij lekker over de boeg blijft komen.

Ondanks dat ik wel eens Belgisch voetbal op zijn televisie wil zien. Of ik graag zou hebben dat hij eens van muziekkanaal verandert, ik ken de volgorde van de liedjes zowat van buiten nu. En dat hij wat minder oranje zou gebruiken bij de inrichting, ik heb altijd een licht hoofd wanneer ik de zaak verlaat. Maar dat kan ook van de Singha-biertjes zijn … .

De Inquisiteur


3 responses to “Stamkroeg”

  1. Chris says:

    Congrats on the first real blog post!
    Hmmm… was this now English or American? Anyway, Cheers Y’all!

  2. nicothai says:

    Hi inquisitor . Prachtige karakter schets van onze stam kroeg . Dat zou Hugo Claus ( ook een belg voor de ontwetenden ) je niet makelijk hebben kunnen verbeteren. Hulde

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.