Koude ?

Het Thaise klimaat is zalig en weinig extreem, maar toch zitten er verschillen in de seizoenen. Zo is het momenteel ‘winter’ hier. Jawel. De gemiddelde toerist die hier tijdens de eindejaarsfeesten een weekje of twee komt toeven vind het schitterend. Ze staan vroeg in de ochtend, na hun ontbijt in het hotel, te wachten op het transportmiddel dat hun naar de verschillende attracties van de dag zal brengen. Je ziet ze genieten in het vroege waterzonnetje en de twintig graden. De heren in short, licht T-shirtje en open sandalen, meestal nog een buikzakje voor ‘de-waardevolle-dingen’ en camera in aanslag. De dames in luchtig kleedje of rokje, elkaar de ervaringen van gisteren vertellend. Ze merken hun Thaise begeleider niet op die staat te kleumen in hemd en jas, lange broek, inclusief sokken en schoenen. Handenwrijvend verwelkomd hij zijn gasten, breed glimlachend maar dat is meer een grijnslach van de koude dan wat anders.

Zo rond elf uur is het met wat geluk een graad of drieëntwintig. De toeristen verklaren zichzelf tot de gelukkigen der aarde wegens het mooie weer, kledij die ze nog zonder te shockeren kunnen uittrekken verdwijnt. De wind die deze tijd van het jaar toch wel kracht drie kan bereiken verwelkomen ze als verfrissend. Krijgen ze de kans, kopen de dames een of ander ijskoud drankje, de mannen zijn op zoek naar een fris biertje. Hun begeleider doet net het tegenovergestelde : krijgt hij de kans en heeft hij wat zakgeld, gaat hij snel een extra truitje of petje kopen. Besteld hij, liefst van al op de kosten van de een of andere argeloze toerist, een warme koffie of thee.

In de vroege namiddag gaan alle excursies zonder uitzondering richting strand want met een beetje geluk stijgt de temperatuur naar vijfentwintig graden. De toeristen beginnen het zicht te verontreinigen want nu trekken ze alle kledij uit – op zwembroek of bikini na. Ze vlijen zich op een strandstoel in de zon en bestellen drank – inclusief een grote emmer ijs. En gaan ze zwemmen, de watertemperatuur bedraagt in december gemiddeld achtentwintig graden wat ze warm vinden. Betalen ze zich blauw om een jet-ski te huren en komen na een halfuurtje oververhit uit het water. Weer zien ze niet de begeleider die zit te kleumen achter een boom, zoveel mogelijk uit de wind die hier op strand nog iets harder waait.

 

Nog straffer zijn de ‘macho-mannen’ die in Pattaya city de meerderheid uitmaken. Echter, die weten niet wat er reilt en zeilt in de voormiddag. Pas rond twaalven verschijnen ze. Veelkleurig en veel te groot of veel te klein sportbroekje. Mouwloos T-shirt, velen zelfs zonder zodat je hun tattoos goed kan zien. Namaakzonnebrilletje op wandelen ze door de straat op zoek naar wat eten en vooral, ijskoud bier. Eigenlijk nemen de meesten de <songteauw> ofte open taxi, om energie te sparen voor ‘s avonds. De dapperen onder hen hebben een brommertje gehuurd. Wankelend bollen ze doorheen het verkeer wat voor de meesten van hen aan de verkeerde kant van de straat rijdt, vallen zonder benzine omdat ze de meter niet in de gaten houden, krijgen platte band omdat ze de in dit klimaat zwaar schommelde bandendruk niet kennen en hebben om de vijfhonderd meter een bijna-ongeval. Het kan hun niet deren, ze merken ook de talloze Thai niet op die zwaar gekleed hun ding doen in de straten. De meesten van deze werkende mensen hebben een drietal lagen shirts aan, een hoofddeksel op waaronder nog een dikke handdoek gewikkeld zit, ze dragen een lange broek en diegenen die het zich kunnen veroorloven hebben handschoenen. 

 

En dan heb je de expats. Ervaringsdeskundigen die het zouden moeten weten. Maar een enkele zachte winter als vorig jaar (dit wil zeggen dat de ongeveer vier koudere weken wegbleven) en alles is vergeten dus zijn hun “anti-koude maatregelen” nogal vreemd.

Zo heb je Leen. Die zie je nu door de straatjes van Nongprue brommeren – met een jas aan. Verschoten rood-roze en kapotte ritssluiting zodat het geheel wappert als een versleten vlag. Maar hij heeft geen last meer van de kou zegt hij terwijl het vocht uit z’n neus druppelt. Nico. Die liet zich de afgelopen maanden met een brommertaxi brengen en halen wanneer hij ging pintelieren in de Brass Monkey. Nu heeft hij een limousine met chauffeur gehuurd. Want dit soort wagens heeft verwarming. Gerard zie je de laatste tijd niet zo veel meer. Omdat die in bed blijft liggen – onder een dubbel donsdeken waarschijnlijk. Daan loopt rond met een muts op z’n kop. Die hoe later het wordt hoe schever zakt, maar wie ligt hier nu van wakker? Fred, onze sjacheraar, heeft allerlei verwarmingsspullen in aanbieding. Benzinekachels made in China die niemand durft te kopen wegens ontploffingsgevaar. Wollen sokken maar die zijn tweedehands dus draagt hij ze zelf. Skipakken doch heeft hij zich aan mispakt, daar is het nu nog zelfs iets te warm voor. Bob, onze offshore man, is voor een week of vier verdwenen naar warmere oorden. Jan, momenteel de vedette in het poolteam, heeft een bodywarmer gekocht (ja, van Fred). En laat die personaliseren door er een tekst op te zetten : “I’m the best”. Wou hij gaan dragen tijdens de volgende wedstrijden doch hij hield geen rekening met het feit dat de competitie tot januari stilligt. En dan zal het allang terug warmer zijn. Vele anderen zijn geïnspireerd en zetten boodschappen op de sociale media. Ger, of Ken -hij laat zijn naam wel eens wijzigen- zit in Nakorn Sawan te kleumen in nog grotere koude (vijftien graden beweerde hij). Koopt jassen en truien bij de vleet, stookt vuurtjes als de beste doch blijft kou lijden blijkbaar. Heeft hij maar een hond gekocht want hij was op zoek naar “body-heat”. 

Alleen van Jack, kroegbaas van de Brass Monkey, heeft ondergetekende geen berichten mogen ontvangen. Maar zakenman als die is weet ondergetekende zeker dat hij maatregelen heeft getroffen. Hij laat hoogstwaarschijnlijk Europese terrasverwarming overkomen zonder rekening te houden met het feit dat ons aller haar wel eens zou kunnen verbranden want die dingen hangt hij op de plaats waar normaal de ventilators zitten. Deelt gratis jackets uit – dat de naam van zijn etablissement op de rugzijde staat vinden we niet zo heel erg. Handschoenen met logo – ook al gratis. Het menu is aangepast : erwtensoep-met-rookworst, Hollandse hutsepot, jenever, gluhwein en andere hartverwarmers. Zeker weten !

 

O ja, er is er maar eentje die momentaal kompleet in zijn sas zit. David-de-Fries. Genietend doolt hij door velden en wegen in mouwloos shirt op zoek naar ijs. Lacht iedere koukleumer vierkant uit. En kijkt uit naar de eerste versie van een Thaise Elfstedentocht, hij heeft zichzelf uitgeroepen tot rayonmeester, kijk maar op zijn FB-page.

De Inquisiteur