Zon

Wat een klimaat is het hier ! Netjes als voorspeld, volledig zoals de statistieken vermelden – de regens zijn weg. Geen wolkje te zien, al dagenlang. Heerlijk toch. En begint het droge seizoen dat bij normaal verloop tot midden april zal duren. De Thai zelf zetten er nog een ‘winter’ tussen – vanaf heden tot zowat einde januari. Vinden ze het koud. Trekken ze truien aan, lange broeken, jassen en de meesten nog liefst een muts en handschoenen erbij. Expats kunnen nu wat bezuinigen – geen airco nodig, bij zonsondergang krijgen we milde temperaturen van rond de … vijfentwintig graden. Jawel, de Thai vinden dat koud.

 

En gaat de activiteitenmeter weer omhoog. Plannen worden gesmeed, de zon lokt. De Inquisiteur is gisteren al lekker verbrand zonder een minuut in die zon te komen. Ban Saree, heerlijk strand vol met schaduwrijke palmbomen, uitzicht op de baai van Pattaya en het kleine schiereiland van Sattahip. Pittoreske visserbootjes deinen op de kleine golven. Wegdoezelen op dat typische rieten matje. Nippen aan een koele Singha. Thaise versnaperingen, lekker vers seafood. Genieten van een koele zeebries. En de zonnemelk vergeten … .

 

Barbecues worden afgestoft, bij sommigen moet er koperpoets of andere chemie aan te pas komen, maar branden zal hij. Sala’s worden opgefrist, terrassen gepoetst – daarbij water en zeep gebruiken alsof we nog in de Lage Landen bij zee zitten dit tot grote verbazing van de Thai. Motorfietsen worden gewassen en gewaxt, nieuwe olie erin en remmen nakijken. Hetzelfde met de auto’s, de opgedroogde rode modder laten we weghalen bij de carwash : zo’n man/vrouw of zes tegelijk behandelen het blik alsof het goud is. We zijn klaar voor zes maanden genieten van dit mooie land in een blakende zon.

 

Internet wordt geraadpleegd want we willen naar de eilanden. Of naar de bergen – alhoewel het daar wat koeler is. Nog snel boeken aan low-season prijzen want vanaf december slaan de Thaise zakenlui toe, de toeristen moeten worden geplukt. Feestdagen komen in het vizier en als eerste krijgen we hier Loi Kratong – de datum wordt weer netjes achter gehouden door de Thaise autoriteiten (nu ja, half november ongeveer), kwestie van niet al te veel volk op de been te brengen maar dat wordt net als ieder jaar een maat voor niets, een massale volksverhuizing komt eraan. Tussenin is er Kerstmis, houden de Thai ook van. Het Westerse Nieuwjaar slaan ze ook niet over, nog een grotere exodus gedurende een week.

 

Door de zon komen we ook terug in conditie want het regenseizoen heeft z’n tol geëist. Zelfs vaste tooghangers van onze stamkroeg sneuvelden, eentje liep een virale bacterie op, een andere zit het gevreesde dengue virus. Gelukkig gaan de muggen nu stilaan dood. De vochtigheid trekt weg, waterplassen verdwijnen. Het geluid van de hogedrukreinigers is niet uit de lucht te slaan, althans in de “farang-wijken”. Slaapkamers worden gelucht, de vrouwen wassen dat het een lieve lust is want de gratis droogkast doet z’n werk op een uurtje. En dus gaat alle miserie nu voorbij, de vitaminen B doen hun werk. En de alcohol zal alles wel intern reinigen. Want ook onze geliefde waard smeedt plannen.

 

Voor het eerst sinds het bestaan van de Brass Monkey zijn het zondag poolteam en de supporters uitgenodigd voor een ontbijt. Om twee uur ‘s middags weliswaar maar het is het gebaar dat telt. 

Is Jack aan het zoeken naar een bestemming voor de half-jaarlijkse uitstap, de stranden zijn nog niet overbevolkt door bleekscheten uit Europa, de ferry’s nog niet onderhavig aan overdreven sleet wegens veelvuldig overbelast gebruik.

Wil hij nog eens een barbecue-avond organiseren, Jan staat al in zijn handen te wrijven en Fred is op zoek naar goedkoop Frans brood. 

Gaat hij een groter terrasje inrichten op de parking om de rokers te plezieren. Met parasols, sfeerverlichting en wat dan ook. Draadloze verbinding met de toog om de bestellingen sneller uit te voeren. 

Wil hij een fietstocht organiseren, nu ja, een kroegentocht. Hij is al in bespreking met diverse kroegbazen om kortingsbonnen te verkrijgen.

Gaat hij weer concerten op stapel zetten. De Band-Of-Smiles maar ook klassieke muziek. Bach en Beethoven, kwestie van ons cultuurniveau wat op te krikken.

Coyotedansen op de kalme dagen, dinsdag en donderdag. Gratis inkom en bier aan halve prijs. Wees op tijd want een massa volk te verwachten.

Een dansavond met als motto ‘de jaren 70’. Waren we allemaal in de fleur van ons leven (moeten de Hollanders maar uitzoeken wat dit betekent).

Organiseert hij een kwisavond. De mobiele telefoons, tablets en laptops zijn toegelaten want anders weet niemand een antwoord te verzinnen. Op deze avond zal er “gluhwein” geschonken worden. Chocolademelk met rum. Oostenrijkse Strohrum van 40 graden. Jenever voor de Nederlanders. Met gratis rookworst want hij is net bevoorraad. 

 

Zijn fantasie kent geen grenzen, hij wil de klanten dit seizoen wat extra’s aanbieden. Vanaf vandaag ligt er een info-blaadje op de toog en tafels. Dus kom ik straks kijken naar het ‘mixed-double’ tornooi. Ik doe niet mee, ik wil drinken en dat is iets wat de Inquisiteur nooit doet tijdens het poolen.

De Inquisiteur

 

Regen II

Weliswaar veel korter maar je kan het regenseizoen hier vergelijken met een Europese winter : we snakken naar het einde. Na wekenlang te worden geplaagd door dagelijkse hoosbuien willen we het niet meer. Er is niets leuks meer aan de regen : de grond is verzopen, de wegen kapot en alles wordt overmand door vocht. Miljoenen muggen zoemen vrolijk tussen de druppels, op zoek naar mensenbloed zoals vampiers. Alle houtwerk binnenshuis vertoond witte vochtvlekken, kledij in de kasten voelt nat aan, boeken vol vochtplekken, het betonnen wegdek en alle tuinmuren zijn bedekt met een laag groene algen, vele planten verrotten stilaan. De straten liggen vol modder want veel zijstegen zijn nog zandwegen hier. Asfalt of beton, het maakt niets uit, op vele plaatsen zijn hele stukken wegdek weggespoeld.

Neen, moessonregens zijn leuk bij aanvang maar na een poosje heb je er toch genoeg van.

 

Ook ons dagdagelijkse leven wordt er zwaar door beïnvloed. Uitstapjes zijn lastig, eigenlijk niet doenbaar zelfs. Want de regenbuien zijn nauwelijks te voorspellen. Dikwijls is het nog lekker zonnig en warm en zie je slechts enkele wolken op verre afstand. Je denkt dan snel – het duurt nog wel een poosje. Maar op een kwartier kan dat verandert zijn. En daar sta je dan met je motorfiets. Beladen met vers bereid en heerlijk ruikend voedsel, het water staat in je hongerige mond. Maar je moet wel gaan schuilen, bij een tropische hoosbui zie je geen meter ver. Bovendien is de straat in een soort wildwaterbaan verandert, daar rij je als verantwoordelijk mens niet doorheen. En sta je te wachten, hongerig, en geloof het of niet, verkleumd door de kou. Want zodra de zon weg daalt de temperatuur naar een kleine vijfentwintig graden. En da’s koud met een licht T-shirtje, korte broek en slippers ! Een sigaretje opsteken lukt niet want de druppels zo groot als knikkers worden door korte windstoten overal heen gestuurd.

 

Extra lastig hier : de steeds weerkerende overstromingen. Doch dikwijls weet je niet welke straten getroffen zijn, soms zijn de buien heel plaatselijk. Zo kan Nern Plub Waan goed berijdbaar zijn terwijl het parallel lopende Kao Noi, in vogelvlucht daar vijfhonderd meter vandaan, een woeste rivier is. Door die locale buien kan het zijn dat je favoriete eetstalletje waar ze uitstekende <som tam> verkopen domweg gesloten is en ben je eraan voor de moeite. En zodoende wordt zelfs een biertje gaan drinken problematisch.

 

Jack, onze geliefde kroegbaas, zit met de handen in het haar. Verleden jaar had hij enorm plezier in die hoosbuien, maar dit jaar niet. De buien komen te vroeg op de dag voor Jack. Zelfs nu, met dagdagelijkse buien, geeft het klimaat hier ons nog hoop. Want vanaf zonsopgang rond zes uur schijnt de zon in een strakblauwe hemel. En dat blijft zo tot ongeveer drie uur in de namiddag. Dan verschijnen de wolken, zwart als de nacht, en vallen de stortbuien over ons heen. Net op het moment dat we die beruchte Thaise kriebel aan het krijgen waren – “even douchen en borreluurtje gaan houden”. En dus blijven we thuis.

Jack zit op zijn favoriete plaats, op de hoek van de toog aan de straatkant, somber voor zich uit te staren. Geen klanten. Geen roddels. Geen poolers. Niks. Hij kijkt naar de rivier voor zijn bar en wou dat er vis in zat, kon hij de tijd doden. Denkt erover om een soort ferry in te zetten. Wordt langzaam maar zeker dronken, eenzaam als hij zich voelt. En mijmert hij over vorig jaar, toen kwamen de buien rond zeven, acht uur ‘s avonds. De bar vol met klanten en die konden niet meer huiswaarts, iedereen gedoemd om urenlang te wachten tot het water was weggetrokken na de buien. Wat een tijd was dat !

 

En het gaat van kwaad naar erger voor Jack. Kapiteins van poolteams geven verstek. Volledige poolteams geven zelfs forfait in de competitie – die kleinere bars geraken niet meer aan voldoende spelers want velen ontvluchten de regens en trekken een poosje huiswaarts. En dus worden wedstrijden afgelast – Jack’s bar zonder spelers, geen supporters en dus geen omzet. Zijn beroemde televisies vallen uit tijdens de hevige onweders dus de Engelse sportfanaten blijven ook weg.

De die-hards die toch nog komen opdagen zijn slecht gehumeurd. Ze drinken, net als David-de-Fries, warme thee. Niks aan te verdienen hier. Zodoende werd Jack zelfs ziek. Uitgerangeerd. Wij, de stamgasten, hadden zelfs medelijden met hem en dat wil wat zeggen.

 

Jack, nog even ! En de regens stoppen, zijn we allemaal tevreden want terug het weer waarvoor we naar hier kwamen. Veel te warm en broeiende zon. Maar dan drinken we meer. Nog een week of twee, de Thai beginnen zelfs nu al te zeggen “morgen regent het niet meer”. Hun manier om te vertellen dat de moessons gaan stoppen.

De Inquisiteur

 

Regen

Het is weer zover. Het hoogtepunt van het regenseizoen is daar. Vakantiegangers zie je nauwelijks en veel expats maken gebruik van de lage prijzen om snel een over-en-weertje te maken naar het oude vaderland. Zodoende is het hier erg rustig, de Inquisiteur vind de maanden september en oktober de beste wegens de relatieve rust die er heerst. Jack, onze kroegbaas, hoopt op veel regen in de avonduren – dan wordt de straat voor de bar een woeste rivier en zijn we gedwongen om te blijven hangen tot ver na middernacht tot het water weer is weggetrokken. Doch er zijn nauwelijks klanten, vaste waarden als David de Fries, Peter-de-Eter en anderen zitten zoals eerder vermeld rond hun oude kerktoren. Daan en Leen komen wegens de lagere temperaturen nauwelijks aan drinken toe, nu ja, ze consumeren op de helft van hun normale vermogen. Do, Aad en de Engelsen behouden hun gewoontes doch kijken angstig uit naar die verrekte middernachtelijke bui zodat hun verdere avonturen in gevaar komen wegens geen bootje ter beschikking.

 

Soms, net als nu, blijven de wolken enkele dagen hangen en zakt de temperatuur overdag naar achtentwintig en ‘s avonds naar vijfentwintig graden – zalig voor een paar dagen. De bewolking maakt ons energiek, tuinen worden onder handen genomen, karweitjes opgeknapt, sommigen gebruiken terug hun ‘free-lifetime membership card’ en gaan weer naar de gym. Kortom, het lijkt wel op een zomer in de Lage Landen.

Barbecuen is echter wat lastiger, een korte hevige bui kan roet in het eten gooien. Naar strand gaan idem dito net als het bijwonen van manifestaties – die zijn er deze twee maanden nauwelijks.

 

En wat geen enkele ervaren expat doet is op stap gaan in Thailand tijdens de moessons. Verraderlijke wegen, overstromingen, hoosbuien waardoor je geen hand meer voor de ogen ziet. En het reeds idioot/gevaarlijke rijgedrag van de Thai wordt nog eens tien maal erger.

Maar de Inquisiteur laat zich niet snel uit het lood slaan, en hopla, daar ging hij. Met een tochtje van 850 km voor de boeg besloot hij om zes uur ‘s ochtends te vertrekken maar dan moet je wel een wekker zetten. En dat was ook buiten het organisatievermogen van de passagier gerekend. Eerst naar de markt, <pla, pla muk, kun en poe> halen (vis, inktvis, scampi’s en krab). Zodoende werd er anderhalf uur later dan voorzien vertrokken maar ja, een beetje sneller rijden kon de schade beperken. 850 km, dat doe je toch op negen uur ?

 

Een uurtje verder kan je merken dat het microklimaat van Pattaya inderdaad droger is – hier vlak voor Bangkok begint het te hozen als een waterval. De Thai gaan op de remmen staan doch blijven echter vrolijk op het rechter rijvak bollen (dat is hier het ‘snelle’ rijvak) en zodoende heeft de Inquisiteur twee uur nodig om tot voorbij <Khrungthep> (Bangkok) te geraken. Saraburi en Korat (Nakhon Ratchasima) zijn nog erger. De snelweg heeft slechts nog een enkele rijstrook ter beschikking, de rest staat vol met 40 cm hoog water. Khon Kaen en Udon Thani gaan nog maar eens de ‘snelweg’ verlaten krijgen we modderwegen. Een dikke rode brij, veroorzaakt door de traktors, de ossekarren en ander ongedierte. En diepe, diepe kuilen. Honderdvijftig kilometer lang lijken we wel ergens in midden-Afrika te rijden. 

Veertien uur later arriveren we in een onooglijk klein dorpje, onze eindbestemming.

De terugweg, een week later, is iets beter. Doen we twaalf uur over de 850 km. En hier in Nongprue is het droog, schijnt de zon.

 

Maar dat is slechts schijn. Moessons hou je niet tegen, dat is als wintersneeuw in de bergen. En weer een week later komen de regens nog harder aanzetten. Een gordijn van water, je ziet geen hand ver. Straten lopen onder – hier in Nongprue, maar ook in het zogenaamde moderne Pattaya. Beach Road, waar toeristen tien op de twaalf maanden over flaneren in de zon, is omgetoverd in een open riool. Zelfs het strand spoelt weg. Second Road, soi Bua Kao, Klang, Pattaya Tai en andere toeristische hotspots idem dito – onbegaanbaar en onberijdbaar. Ieder jaar weer leggen ze nieuwe riolen en maken ze plannen om overstromingen te vermijden maar zelfs de hulpdiensten kunnen sommige wijken niet meer bereiken.

 

En met al die regen en vochtigheid komt er nog een fenomeen boven. Muggen. Met miljoenen zijn ze. Heerlijk gedijend in het warme, vochtige klimaat van deze tijd. Je kan nergens zitten, staan of lopen – je word gestoken. Tijdens het karweien, het poolen, bij het eten, zittend op je terras, aan de toog hangend, voor tv verpozend, bij het slapen. En geloof de Inquisiteur maar – al die cremekes, zalfkes, wierook of ander brandend spul, het helpt niet.

 

Nu ja, nog een dikke maand en we zijn weer weg voor zes maanden van droogte en zon.

De Inquisiteur